در حدود 10000 سال پيش رابطة انسان با يكي از جانوران پيرامونش به نحوي سرنوشت ساز دستخوش دگرگوني شد . اين انسان كهن در بخشهاي پراكنده اي از كوهستان بزرگ زاگرس ، از شمال شرقي عراق تا غرب ايران امروزي مسكن داشت . پژوهشهاي دكتر ‹‹ مِليندا زِدِر¹ ››، رئيس بخش باستانشناسي دنياي كهن و باستانشناسي حيات وحش در موزه ملي تاريخ طبيعي² ، و دكتر ‹‹ برايان هِس³ ›› از دانشگاه آلاباما واقع در بيرمنگهام⁴ ( در ايالات متحده آمريكا ) ، اين نكته را  بر ما آشكار مي كند كه گروهي از انسانها كه از دوران نئاندرتالها در منطقة زاگرس به شكار بز مي پرداختند ، در آن برهه از زمان ديگر به گله داري و پرورش اين حيوان رو آورده بودند . يافته هاي ايشان حاكي از يك تغيير تدريجي است كه در پي آن تاثيري ماندگار هم بر گروه مردمان و هم بر زيست بوم منطقه برجاي ماند ، منطقه اي كه اكنون نيز زيستگاه طبيعي بزهاي وحشي به شمار مي آيد . نتايج حاصل از پژوهشهاي مذكور در شمارة مورخ 24 مارس سال 2000 نشرية "سايِنس⁵" به چاپ رسيده است ....